Երկրորդը` ձիերով պոլոն բարձրաշխարհիկ հասարակության պատկանելիության այցեքարտն է` անձի արիստոկրատիան բնութագրող ճշգրիտ հատկանիշ: Այստեղ չկան պատահական մարդիկ. թե Միջազգային Ֆեդերացիայում, թե խաղացողների մեջ շատ են պատվավոր կոչումները և հնչեղ ազգագունները: Այսպես, Անգլիայում թագավորական դինաստիայի բոլոր տղամարդիկ պարտավոր են դառնալ գերազանց պոլո խաղացողներ: Արքայազն Չառլզի հայրը` Էդինբուրգի դուքս արքայազն Ֆիլիպը ինքն էր մեծ հաջողությամբ պոլո խաղում և, բառիս բուն իմաստով, դեռևս մանկական հասակից «թամբին է հանել» որդուն: Այդպես եղել է բոլոր ժամանակներում և բոլոր երկրներում, ուր պոլոն մուտք է գործել: Ամերիկայի լեգենդ գեներալ Ջորջ Պատտոնը հայտնի էր ոչ միայն իր շարքային սխրանքներով: Եվ եթե այն վարկածը, որ հենց Պատտոնն է ԱՄՆ բերել այսպես կոչված Ճակատագրի Նիզակը (դրանով հռոմեացի լեգիոներ Լոնգինը  խոցել է Քրիստոսի մարմինը) դեռևս ապացուցման կարիք ունի, ապա գեներալի ձիավարության վարպետությունը երբեք ոչ ոք կասկածի տակ չի դրել: Պատտոնը անցած դարի 20-ական թվականներին ձիերով պոլոյի զարգացման ուղղությամ ակտիվ քարոզչություն էր ծավալում Ամերիկայում և ինքը մինչև հիսուն տարեկան հասակը հանիսանում էր երկրի առաջատար խաղացողներից մեկը: Իսկ աշխարհի ամենահարուստ մարդկանցից մեկը (այսօր նրա ընդհանուր կապիտալը գնահատվում է մոտ 40 միլիարդ դոլար)` Ասիական փոքրիկ` Բրունեյ թագավորության սուլթան  Հաջի Հասսանալ Մու’Իզզադին Վադուլահը, ամբողջ ազատ ժամանակը տրամադրում կանանց, ձիերի և ավտոմեքենաների հետ կապված զվարճալիքներին: Նա գնում է լավագույն երիվարները, պոլո է խաղում և անհամար գումարներ է ծախսում իր սիրելիների սելեկցիայի և մարզումների վրա: Ի դեպ առաջին հերթին զուտ տղամարդկային խաղ թվացող պոլոյում շատ են նաև կանայք: Մասնավորապես պոլոյի մեծ սիրահար կանաց թվում են Արգենտինայի ներկայիս նախագահ Քրիստինա Կիրխները արքայազն Չարլզի նախկին և ներկա կանայք թագուհի Դիանան և Կամիլա Պարկեր-Բոուլզը: Անգամ չար լեզուների պնդմամբ հենց պոլոյի շնորհիվ է վերջինիս ծանոթացրել Միացյալ Թագավորության թագաժառանգի հետ:  

Եվ վերջապես երրորդը` պոլոն ավանդույթ է, որի սկիզբը դրվել է դեռևս երկու հազարամյակ առաջ: Կա վարկած, որ պոլոի նախատիպը ծնունդ է առել Տիբեթում: Հետագայում այն ընդօրինակել են արաբները, հնդիկները, չինացիները, անգամ ճապոնացիները: Մեկ այլ վարկածի համաձայն պոլո բառը առաջացել է հին հնդկական pulu բառից, որը թարգմաբար նշանակում է ուռենու արմատ (դրանից պատրաստում են պոլոյի գնդակները): Ամեն դեպքում պոլոյի մասին առաջին գրավոր հիշատակումները վերագրվում են մ.թ.ա. VI դարին: Հայտնի է, որ պոլոյի կամ դրա նախատիպի մեծ սիրահար է եղել Ալեքսանդր Մակեդոնացին: Սկզբնական շրջանում խաղը գրեթե դեմոկրատական էր, նրան մասնակցել կարող էր յուրաքանչյուր ցանկացող, միայն թե ճարպկություն և հավատարիմ նժույգ լինեին: Սակայն այն աստիճանաբար վեր ածվեց զուտ ազնվականության նախասիրության:  XIX դարի վերջին հնդկական գաղութներում ծառայող բրիտանացի սպաներին շատ դուր եկավ ձիերով պոլոն և շուտով նրանց միջոցով այն թափանցեց Եվրոպա: Մոլի, կրակաոտ խաղը այնպես գերեց սառը (միայն առաջին հայացքից) անգլիացիներին, որ այն դարձավ ոչ միայն երիտասարդ ազնվականության սիրելի զբաղմունք, այլ նաև բրիտանական բանակի կավալերիական սպաների ուսուցման պարտադիր էլեմենտ: 
Ընդհանրապես անգլիացիները միշտ էլ հատուկ թուլություն են ունեցել սպորտի նկատմամբ (հիշում եք ինչ էր ասում այդ կապակցությությամբ դուքս Վելլիգտոնը. «Վաթեռլոոյի ճակատամարտը մենք հաղթեցինք Իթոնի մարզահրապարակներում»): Նրանք են հեղինակել ֆուտբոլը, որը այսօր իրեն է ենթարկել ամբողջ աշխարհին, իսկ կրիկետը Միացյալ Թագավորության հարևանների մոտ ճանաչում չգտավ միայն այն պատճառով, որ նրանք չկարողացան աշխարհին պարզորոշ բացատրել այդ խաղի կանոնները: Բայց դրա փոխարեն, շփվելով ձիերով պոլոյի հետ, նրանք սկսեցին բծախնդրորեն մշակել խաղի կանոնադրությունը: Ժամանակակից օրենքների մեծ մասի համար մենք պարտական ենք հենց Ալբիոնի ներկայացուցիչներին:
Ներկայումս պոլո խաղում են հիսունից ավելի երկրներում, իսկ պոլո-ակումբների թիվը ամբողջ աշխարհում գերազանցում 600: Առավել սիրված է պոլոն Մեծ Բրիտանիայում, Արգենտինայում, Գերմանիայում, Շվեդիայում, Մերձավոր Արևելքի երկրներում, Հարավ-Արևելյան Ասիայում, առավել հայտնի պոլո ակումբներից են Լոնդոնի թագավորական ակումբը, Բեռլինի պոլո-ակումբը, արգենտինական «Կորոնել Սուարես» ակումբը, որի ներկայացուցիչները մեկուկես տասնյակ անգամ հաղթել են աշխարհի առաևնություններում: 1900, 1908, 1920, 1924 և 1936 թվականների Օլիմպիական խաղերում ձիերով պոլոն ընդգրկված է եղել խաղերի պաշտոնական ծրագրում: 
Իսկ ինչպես են պոլո խաղում: Մրցամարտը սովորաբար  անցկացվում է խոտածածկ հրապարակում(300х150 մ), որի երկու ծայրերում տեղադրված են 4 մետր լայնությամբ դարպասները, իսկ կողքերից` տրիբունաները: Սակայն շատ հաճախ երկրպագուները խաղին հետևում են առանց ավտոմեքենաներից դուրս գալու: Մասնակիցների բաժանվում են երկու թիմի, յուրաքանչյուրում 4-5 հոգի: Խաղի խնդիրն է ինչքան հնարավոր է շատ գնդակներ անցկացնել մրցակցի դարպասը: Խաղալու համար օգտագործվում են փայտյա մականներ երկար (մոտ 1,5 մ) բռնակով և գնդակ` պատրաստված ուռենու արմատից ու փաթաթված պարանով: Այնուամենայնիվ գլխավորը, իհարկե, ձիերն են:
«Պոնի» անվանումը նրանք ստացել են բարձրության սահմանափակման համար: Խաղին մասնակցել թույլատրվել են մինչև 147 սմ բարձրությամբ ձիերով: 1919թ. այդ սահմանափակումը հասցվեց մինչև 155 սմ, սակայն անվանումը մնաց: Բրիտանացիները, ձգտելով աճեցնել իդեալական ձիերի, տեղական ցեղատեսակները խաչասերում էին զտարյուն հեծկան երիվարների հետ: Սակայն նրանց գերազանցեցին արգենտինացիները` խաչասերելով բարձր դիմադրողականություն ունեցող կրիոլո ձիերը և ուելսյան պոնին: Ընտրության խստագույն չափորոշիչները վերաբերվում են ոչ միայն ձիերի էքստերիերին: Պոլո-պոնին պետք է լինի հեզ միևնույն ժամանակ էներգիայով լեցուն, պետք է կարողանա ակնթարթորեն ավելացնել արագությունը կարճ տարածության վրա և կտրուկ փոխել ուղղությունը վարգի ընթացքում: Նյարդային և երկչոտ ձին պոլոյի համար չէ: 
Այս խաղում նժույգն ու հեծյալը իրոք որ միաձուլվում են իրար հետ. միայն նման կենտավրոսյան համադրությամբ կարելի է դրական արդյունք ակնկալել: Նման միասնությանը չի կարելի հասնել մեկ-երկու տարվա ընթացքում: Լավ հեծյալը թամքին է հեծնում վաղ մանկությունից և ամեն օր մի քանի ժամ տրամադրում է հյուծիչ պարապմունքներին: Նա սովորում է իրեն ենթարկել ամենաքմահաճ նժույգին, պահել հավասարակշռությունը  նրա անհանգիստ վազքի ընթացքում և հաղթահարել արգելքները: Սովորում է կարդալ ձիու գործողությունները մեկ ակնթարթ ավելի շուտ, քան վերջինիս կողմից այն կիրականացվի: Ինչ վերաբերվում է նժույգների վարժեցմանը, ապա այդ մասին ամբողջ «մանկավարժա-մեթոդական պոեմներ» են գրված:
Շարունակվում է մեկ խաղակեսը 15 րոպե: Մրցավարները այդ ընթացքում հետևում են խաղացողների կողմից կանոնների պահպանմանը, նշանակում են տուգանային միավորներ, իսկ առավել տաքարյուններին հեռացնում են խաղադաշտից: Գնդակին տիրելու կատաղի պայքարի ընթացքում հազվադեպ չեն նաև վնասվածքները: Ձիավորի մարզահագուստի մեջ բացի ձյունաճերմակ բրիջներից, ձեռնոցներից, երկարաճիտք խթանավոր կոշիկներից և կարճաթև վերնաշապիկներից, մտնում են նաև ծնկերի պաշտպանիչ վահանակները և սաղավարտը: Սակայն վնասվածքներից զերծ մնալու առաջնահերթ գրավականը, իհարկե, հեծյալի բարձր վարպետությունն է:

Պոլոն կյանքի ոճ է, որի շնորհիվ ծնունդ է առել մոդայիկ հագուստի և օծանելիքի ամբողջ մի ուղղություն:  60-ական թվականների վերջում Նյու Յորքյան դիզայներ Ռալֆ Լիֆշիցը անվանափոխվեց Ռալֆ Լոուրենի և իր հավաքածուի տարբերանշան ընտրեց պոլո-պոնին հեծնած խաղացողի պատկերը: Փոքրիկ հավատարիմ ձիուկը հնարավորություն տվեց անհայտ նորեկին տրիումֆով ներխուժել հագուստի, օծանելիքի և աքսեսուարների հեղինակավոր անունների աշխարհը…
… Սակայն վերադառնանք խաղադաշտ: Լսվում է մրցավարի սուլիչի ձայնը, և խաղն ավարտվում է: Ձիերի քրտինքի, սիգարի, օծանելիքի, տրորված խոտի միասնական հոտից սկսում է թեթև գլխապտույտ: Երկրպագուները քննարկում են խաղը` ոգևորված տոնով, սակայն պաշտոնականության սահմանում: Հետո նրանք բոլորով ելնում են իրենց տեղերից, և հնագույն ավանդույթի համաձայն, գնում են ոտքերով ձիերի սմբակների տակ փորփրված խոտածածկը հարթեցնելու:

P.S. Մեր լեռնաշխարհում և նրա հարևանությամբ ևս հնում տարածված է եղել ձիերով պոլոին մոտ կանգնած խաղեր: Ծղենբուրտին` պոլոյի տարատեսակներից մեկը` վրացական ազգային խաղն է ձիերով և գնդակով: Այն խաղում են հարթ, 300×200 մ չափսերով հրապարակում: Յուրաքանչյուր թիմում ընդգրկված է 6 հոգի: Խաղի ընթացքում օգտագործվում է ռետինե գնդակ և թիակ` երկար բռնակով: Խաղի նպատակն է հնարավորինս շատ գնդակ անցկացնել հակառակորդի դարպասը: